در فرآیند استخراج طلای سیانید، عملکرد اصلی عامل شستشوی طلا (معمولا سیانید سدیم یا سیانید پتاسیم) حل کردن طلا از طریق یک واکنش شیمیایی است. مکانیسم به شرح زیر است: سیانید با طلا و اکسیژن در یک محلول قلیایی (pH 10-11) واکنش میدهد تا یک مجتمع آب پایدار-محلول طلا-سیانید [Au(CN)2]-، با فرمول واکنش: 4Au {{5}CN⁻⁻+O⁻} 4[Au(CN)2]- + 4OH-. این فرآیند بسیار انتخابی است و به طور موثر ذرات طلای ریز (حتی به اندازه 1 ppm) را حل می کند و در عین حال تداخل ناخالصی هایی مانند آهن و مس را کاهش می دهد.
کارایی عامل لیچینگ تحت تأثیر عوامل متعددی است: 1. غلظت اکسیژن: اکسیژن به عنوان یک اکسیدان در واکنش شرکت می کند. اکسیژنرسانی یا افزودن پراکسیدها میتواند انحلال را تسریع کند. 2. کنترل pH: یک محیط قلیایی (معمولاً با آهک تنظیم میشود) از تبخیر اسید سیانیک (HCN) جلوگیری میکند و ایمنی را تضمین میکند. 3. دما و زمان: شستشو معمولاً در دمای اتاق انجام میشود، اما گرمایش میتواند 80 درجه سانتیگراد باشد. مزایای سیانیداسیون هزینه کم و نرخ بازیابی بالا (بیش از 90٪) است، اما با دو چالش عمده روبرو است: - خطرات زیست محیطی: سیانید بسیار سمی است و به تصفیه باطله (مانند اکسیداسیون ازن یا SO2-فرآیند هوا) برای تخریب بقایای ذرات یا سازگاری{8} نیاز دارد: پیش تصفیه (مانند برشته کردن). فرآیندهای مدرن اغلب جذب کربن فعال یا جایگزینی روی را برای بازیابی طلای محلول ترکیب میکنند، و سختتر شدن مقررات محیطی باعث توسعه عوامل شستشوی غیرسیانیدی (مانند تیوئوره و تیوسولفات) شده است، اما سیانیداسیون به دلیل بلوغ آن همچنان غالب است.
